
Απέκαμα. Αλλ’ όμως θα παραμείνω στη χαλάστρα μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής μου, κι ας κινδυνεύω να χαθώ. Ούτε ο φόβος των μηχανορραφιών και των ραδιούργων ούτε οι συκοφαντικές στήλες εφημερίδων θα με παρεκκλίνουν από την πορεία που χάραξα στη ζωή μου. Ας λέγουν κι ας γράφουν ό,τι θέλουν. Θα έλθει όμως κάποτε καιρός που οι άνθρωποι θα κρίνονται όχι με όσα ειπώθηκαν ή γράφτηκαν για τις πράξεις τους, αλλά με αυτή την ίδια τη μαρτυρία των πράξεών τους. Με αυτή την πίστη έζησα μέσα στον κόσμο, με θεμέλιο αυτές τις πνευματικές αρχές μέχρι τώρα που βρίσκομαι στη δύση της ζωής μου, και υπήρξα πάντοτε ευχαριστημένος γι’ αυτό. Μου είναι πλέον αδύνατον να αλλάξω τώρα.
Θα συνεχίσω εκπληρώνοντας πάντοτε το χρέος μου, ουδόλως φροντίζοντας για τον εαυτό μου•
και ας γίνει ό,τι γίνει.
________________________________________________
και ας γίνει ό,τι γίνει.
________________________________________________
Αυτά έγραφε σε επιστολή του ο μεγάλος Ιωάννης Καποδίστριας - ο πρώτος και συνάμα ο τελευταίος Κυβερνήτης της ελεύθερης Ελλάδας - προς το φίλο του Ιωάννη - Γαβριήλ Εϋνάρδο στις 14 Σεπτεμβρίου 1831, 13 ημέρες πριν τη δολοφονία του σαν σήμερα Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου έξω από το ναό του Αγ. Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο.
Από τότε ψάχνει η Ρωμιοσύνη τον Ιωάννη της. Τότε που το άδικο του φόνου πότισε το άκαρπο και στείρο ψευτορωμαίικο. Στον τόπο που το νεόκοπο μα βαθύ κράτος των κοτσαμπάσηδων, της οικογενειοκρατίας και των συντεχνιών παρέδωσε για τριάκοντα αργύρια, την ελευθερία του έθνους και της πατρίδας στους ξένους.
Από τότε ψάχνει η Ρωμιοσύνη τον Ιωάννη της. Τότε που το άδικο του φόνου πότισε το άκαρπο και στείρο ψευτορωμαίικο. Στον τόπο που το νεόκοπο μα βαθύ κράτος των κοτσαμπάσηδων, της οικογενειοκρατίας και των συντεχνιών παρέδωσε για τριάκοντα αργύρια, την ελευθερία του έθνους και της πατρίδας στους ξένους.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου