Η ήττα, όμως, του Ελληνικού Στρατού το 1897 γέννησε ένα ακόμα λαμπρό παράδειγμα αυταπάρνησης και ηρωισμού από τον Ελληνικό Λαό, γέννησε τον θρύλο της επικής φυγής των Κουτσουφλιανιωτών και του Ολοκαυτώματος του χωριού τους. Η Κουτσούφλιανη, ήταν ένα ορεινό χωριό της Πίνδου, της τότε επαρχίας Μετσόβου (τωρινή περιοχή σύνορα μεταξύ Νομών Τρικάλων – όπου και ανήκει σήμερα – και Γρεβενών) και εκείνη την εποχή ήταν το κυριότερο πέρασμα των αντάρτικων σωμάτων των Μακεδονομάχων λόγω της στρατηγικής θέσης που κατείχε στην παραμεθόριο.
Τα πυκνά δάση και οι βουνοκορφές της έδιναν μεγάλη ασφάλεια και ελευθερία κινήσεων στους αντάρτες, αφού μπορούσαν εύκολα να κρυφτούν και να ανιχνεύουν τις κινήσεις των Τούρκων στρατιωτών της μεθορίου, αφού αποτελούσε και θαυμάσιο κρησφύγετο για τους αντάρτες που διώκονταν από τους Τούρκους. Οι Κουτσουφλιανιώτες βοήθησαν τα μέγιστα στις προσπάθειες των αντάρτικων σωμάτων με την φιλοξενία που παρείχαν, αλλά και τις πληροφορίες για τα μονοπάτια που οδηγούσαν με ασφάλεια στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία.
Η ήττα της Ελλάδος στον πόλεμο του 1897 επεφύλασσε άσχημο μέλλον στους κατοίκους του χωριού. Κατά την διάρκεια του πολέμου η Κουτσούφλιανη έπαιξε σημαντικό ρόλο, αφού βρισκόταν σε παραμεθόριο περιοχή. Πολλοί αντάρτες παρέμειναν στην Κουτσούφλιανη φοβούμενοι εισβολή των Τούρκων στο χωριό, ενώ και για αρκετούς μήνες μετά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο βοηθούσαν τους Κουτσουφλιανιώτες να αντιμετωπίσουν τους Γκέγκηδες (Αλβανούς της βόρειας Αλβανίας), που έκαναν ληστρικές επιδρομές στα χωριά της περιοχής μετά το τέλος του πολέμου στις 7 Μαΐου 1897. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η Κουτσούφλιανη δεν καταλήφθηκε ποτέ από τους Τούρκους και παρέμεινε στην ουδέτερη ζώνη μέχρι τον Μάιο του 1898.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου