Τόσο στην μορφή όσο και στον τόπο διεξαγωγής της, η συνάντηση θύμισε την περίφημη Διάσκεψη του Κονγκό, η οποία επίσης διεξήχθη στο Βερολίνο από τις 15 Νοεμβρίου 1884 έως τις 26 Φεβρουαρίου 1885, κατόπιν πρόσκλησης του τότε Καγκελαρίου Μπίσμαρκ. Αποτέλεσμα της διάσκεψης «General Act of the Berlin Conference» ήταν η υιοθέτηση από τους εκπροσώπους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, των ΗΠΑ, της Ρωσίας και των ευρωπαϊκών δυνάμεων της διάσπασης της Αφρικής σε ζώνες επιρροής των αποικιοκρατικών δυνάμεων.
Με την Διάσκεψη του Κονγκό έλαβε σάρκα και οστά η αποικιοκρατική υποταγή της Αφρικής, μέσα σε λίγα χρόνια οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, με εξαίρεση της Ρωσία, είχαν χαράξει τα σύνορα της μαύρης ηπείρου. Το Κονγκό κατελήφθη από τους Βέλγους (ο πλούτος του σημερινού Βελγίου έχει τις ρίζες του στο Κονγκό), το μεγαλύτερο μέρος της ζώνης Σαχέλ έπεσε στα χέρια των Γάλλων, η Γερμανία εξασφάλισε την ανατολική Αφρική (Τανζανία, Μπουρούντι, Μοζαμβίκη, Ρουάντα), η Βρετανία το Σουδάν και την Νότια Αφρική (μετά τον Β΄ πόλεμο των Μπόερς) και η Ιταλία την Λιβύη.
Την σημερινή κατάσταση στην Λιβύη και τους λόγους για τους οποίους πραγματοποιήθηκε η Διάσκεψη του Βερολίνου περιέγραψε πολύ κυνικά ένα άρθρο της εφημερίδας «Der Tagesspiegel» (απόσπασμα): «Η στρατηγική σημασία της Λιβύης είναι ο λόγος της διάσκεψης, αν και το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο. Η Λιβύη έχει πετρέλαιο, όποιος ελέγχει αυτή την περιοχή ελέγχει ταυτόχρονα το σημερινό μεταναστευτικό μονοπάτι από την Αφρική στην Ευρώπη και έτσι γίνεται απαραίτητος εταίρος της ΕΕ. Η Γερμανία χρειάζεται τώρα την ψυχρή προοπτική του Μπίσμαρκ για Realpolitik. Απαιτεί δε διπλωματικές δεξιότητες και έντιμη μεσιτεία. Αλλά ο ρόλος του έντιμου μεσίτη δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι αλτρουιστικός και δεν μπορεί να εκπροσωπεί μόνο τα δικά του συμφέροντα».
Όπως και με την Διάσκεψη του Κονγκό, ο σημερινός «έντιμος μεσίτης» στην Διάσκεψη του Βερολίνου δεν ήταν μόνο ένας που αναζητούσε μια «θέση στον ήλιο». Εννέα χρόνια μετά τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στην Λιβύη, που κατέστρεψαν τις υποδομές της χώρας με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, διέλυσαν το κράτος και οδήγησαν σε εμφύλια σύρραξη, η χώρα είναι και πάλι στο κέντρο της αμερικανοσιωνιστικής ίντριγκας και της πάλης για τον έλεγχο της λείας. Μόνο που τώρα υπάρχει η Ρωσία, η οποία σε αντίθεση με το 2011 έχει σημαντική επιρροή στα τεκταινόμενα, αφού ο στρατηγός Χαφτάρ που υποστηρίζει ήδη έχει καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της χώρας, με εξαίρεση την πρωτεύουσα Τρίπολη.
Πιστεύουμε ότι πρέπει να είμαστε σκεπτικοί με τα αποτελέσματα της κυριακάτικης διάσκεψης στο Βερολίνο. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων που συμμετείχαν ψήφισαν μια διαδικασία που προβλέπει την κατάπαυση του πυρός, την επιβολή εμπάργκο όπλων και τα πρώτα βήματα προς την ανασυγκρότηση του κράτους της Λιβύης. Ωστόσο λείπει μια επίσημη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και ένας μηχανισμός για την επιβολή του εμπάργκο όπλων. Ουσιαστικά οι περισσότεροι εξ αυτών που πήραν μέρος στην διάσκεψη ζουν σε ένα είδος παράλληλης πραγματικότητας σε ότι συμβαίνει στην Λιβύη.
Επισημαίνουμε ότι ο Χαφτάρ και Σαράτζ δεν ήταν καν πρόθυμοι να παραμείνουν στο ίδιο δωμάτιο, πόσο μάλλον να διαπραγματευτούν κατάπαυση του πυρός ή εκεχειρία. Τα ψηφίσματα που τελικά εγκρίθηκαν στο Βερολίνο ήταν γνωστά στα συμβαλλόμενα μέρη πριν από ένα μήνα, ενώ συγκεκριμένες συνέπειες από αυτά τα ψηφίσματα δεν είναι αναμενόμενες. Το κυριότερο: Τα συμβαλλόμενα μέρη δεν έχουν την δυνατότητα, τα απτά μέσα, για να σταματήσουν τον Χαφτάρ ο οποίος έχει την ασπίδα προστασίας της Ρωσίας, αλλά και της Γαλλίας πλέον. Ουδείς μπορεί να εμποδίσει τον Χαφτάρ να καταλάβει το υπόλοιπο κομμάτι εδάφους της Λιβύης από την Μουσουλμανική Αδελφότητα και τους ισλαμοσυμμορίτες συνοδοιπόρους του Σαράτζ.
Αυτό που παραμένει σίγουρο μετά την διάσκεψη της Κυριακής είναι ότι μαζί με την Ρωσία έχει αποκτήσει μαζική επιρροή στην Λιβύη και η Τουρκία, ενώ η επιρροή της ΕΕ και των ΗΠΑ στην περιοχή φθίνει. Εν τω μεταξύ οι δυνάμεις του Χαφτάρ που ελέγχουν το 80% της παραγωγής πετρελαίου έκλεισαν τις στρόφιγγες στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, με την πολύ σωστή αιτιολογία ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις τα καρπούται η κυβέρνηση του Σαράτζ και άρα οι ισλαμοσυμμορίτες που την υποστηρίζουν. Αυτό σημαίνει ότι ελλείψει σημαντικών εσόδων η κυβέρνηση Σαράτζ είτε θα παραιτηθεί ή θα αναγκαστεί να μοιραστεί την εξουσία με τον Χαφτάρ, έχοντας μικρή συμμετοχή σε κυβέρνηση συνασπισμού.
Οι αμερικανοσιωνιστικές δυνάμεις, κυρίως ΗΠΑ και Γερμανία, γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να επιβάλλουν στην Λιβύη επιθετικά τα συμφέροντα τους κατά της Ρωσίας, ενώ ο ρόλος της Τουρκίας και το γεωπολιτικό αποτύπωμα που προσπαθεί να αφήσει στην περιοχή θα εξαρτηθεί από τους ευρύτερους σχεδιασμούς της Μόσχας για την Ανατολική Μεσόγειο. Πάντως αν τελικά υπάρξει σύγκλιση σε κυβερνητικό επίπεδο μεταξύ Χαφτάρ και Σαράτζ, κάτι που θα είναι αποτέλεσμα διαβούλευσης Πούτιν-Ερντογάν, τότε το μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης θα συνεχίσει να έχει ισχύ, με ότι αυτό συνεπάγεται για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Ακροτελεύτιο συμπέρασμα: Η Διάσκεψη της Λιβύης είναι ένα σημείο καμπής για τον σιωνιστικό ιμπεριαλισμό. Ή θα προετοιμαστεί για νέους αποικιοκρατικούς πολέμους και επεμβάσεις στην Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή ή θα αρχίσει να αποσύρεται, ακολουθώντας την πεπατημένη της Συρίας και οσονούπω του Ιράκ.
Γ. Λιναρδής
ΠΗΓΗ - http://www.xrisiavgi.com/
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου