Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ εδώ και ένα αιώνα περίπου επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στον έλεγχο των πετρελαϊκών πόρων ως μέσου μιας ευρύτερης στρατηγικής στήριξης του αμερικανικού δολαρίου. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι υφίστανται σημαντικοί δεσμοί μεταξύ της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, του πετρελαίου και του δολαρίου. Ως εκ τούτου ο έλεγχος των πετρελαϊκών αποθεμάτων και πετρελαϊκών ροών παγκοσμίως πρέπει να διατηρηθεί υπό έλεγχο, είτε δια της παρουσίας αμερικανικών στρατευμάτων ή μέσω ξένων λεγεώνων όπως η Αλ Κάιντα, Αλ Νούσρα, ISIS και άλλων. Ο αμερικανικός έλεγχος του πετρελαίου και των αγωγών είναι πυλώνας που εξασφαλίζει την βιωσιμότητα του δολαρίου. Αυτό το συμπέρασμα είναι το κλειδί για την κατανόηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και του πλαισίου δράσης της.
Ως γνωστόν οι ΗΠΑ ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν την τάση να διογκώνουν τα δημοσιονομικά τους ελλείματα με κύριο σκοπό την χρηματοδότηση του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Τα ελλείματα αυτά τα οποία έχουν φτάσει στο δυσθεώρητο ύψος των 20 τρισεκατομμυρίων δολαρίων αντιμετωπίζονται με την πώληση κρατικών ομολόγων, δηλαδή το αμερικανικό δημόσιο δημιουργεί έσοδα από το χρέος.
Όμως τι θα συμβεί αν η παγκόσμια ζήτηση για τα αμερικανικά ομόλογα, τουτέστιν η ζήτηση για το χρέος των ΗΠΑ, είναι ανεπαρκής; Αυτό θα σήμαινε ότι οι ΗΠΑ θα έπρεπε να πληρώνουν περισσότερους τόκους για τα χρέη τους ή (και) η κεντρική Τράπεζα θα έπρεπε να κυκλοφορήσει στην αγορά περισσότερα δολάρια. Η κυκλοφορία περισσοτέρων δολαρίων θα συνέτριβε όμως την αξία του νομίσματος. Το σιωνιστικό καθεστώς της Ουάσιγκτον αναγνώρισε ότι πρέπει να βρει τρόπους έτσι ώστε η πλημμύρα των δολαρίων και του χρέους να μην επηρεάσει καταστροφικά την αξία του δολαρίου. Αυτό τα κατάφερε μέσω της εξωτερικής πολιτικής, δηλαδή μέσω στρατιωτικών επεμβάσεων και διπλωματικών πιέσεων, υποχρεώνοντας σχεδόν όλες τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες του πλανήτη να συναλλάσσονται σε πετροδολάρια.
Γ. Λιναρδής
Ως γνωστόν οι ΗΠΑ ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν την τάση να διογκώνουν τα δημοσιονομικά τους ελλείματα με κύριο σκοπό την χρηματοδότηση του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Τα ελλείματα αυτά τα οποία έχουν φτάσει στο δυσθεώρητο ύψος των 20 τρισεκατομμυρίων δολαρίων αντιμετωπίζονται με την πώληση κρατικών ομολόγων, δηλαδή το αμερικανικό δημόσιο δημιουργεί έσοδα από το χρέος.
Όμως τι θα συμβεί αν η παγκόσμια ζήτηση για τα αμερικανικά ομόλογα, τουτέστιν η ζήτηση για το χρέος των ΗΠΑ, είναι ανεπαρκής; Αυτό θα σήμαινε ότι οι ΗΠΑ θα έπρεπε να πληρώνουν περισσότερους τόκους για τα χρέη τους ή (και) η κεντρική Τράπεζα θα έπρεπε να κυκλοφορήσει στην αγορά περισσότερα δολάρια. Η κυκλοφορία περισσοτέρων δολαρίων θα συνέτριβε όμως την αξία του νομίσματος. Το σιωνιστικό καθεστώς της Ουάσιγκτον αναγνώρισε ότι πρέπει να βρει τρόπους έτσι ώστε η πλημμύρα των δολαρίων και του χρέους να μην επηρεάσει καταστροφικά την αξία του δολαρίου. Αυτό τα κατάφερε μέσω της εξωτερικής πολιτικής, δηλαδή μέσω στρατιωτικών επεμβάσεων και διπλωματικών πιέσεων, υποχρεώνοντας σχεδόν όλες τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες του πλανήτη να συναλλάσσονται σε πετροδολάρια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου